Vakantiefietser: Eifel

Vakantiefietser: Eifel

Zowel in de Belgische Hoge Venen met z'n nieuw fietsnetwerk VeloTour als in het Duitse Eifelgebied met z'n talrijke rivierpaden is het plezant fietsen. Begin juni 2005 deed een groep 'Vakantiefietsers' er in gesloten slagorde 8 dagen en 780 km over om zowel de Belgische als de Duitse Eifel te veroveren, hijgend en zwetend, maar vooral  genietend van het samenzijn … en van lekkere streekbieren!

  • Toen ik die eerste avond in de jeugdherberg van Tongeren aankwam zat de groepssfeer er al goed in. Voor de meeste deelnemers, overwegend mannelijk gezelschap maar vrouwen die tellen voor twee, was het een prettig weerzien met het ophalen van leuke herinneringen uit vorige groepsreizen. Het aantal nieuwkomers was op één hand te tellen. Ook Helmut, de voorzitter van de vereniging, ondernam net zoals ik voor de eerste keer zo’n fietsvakantie. Guido Vermeir (routebegeleider) en André Ramault (initiatiefnemer) hadden de tocht goed voorbereid en leken erg bezorgd dat we onderweg iemand zouden kwijtspelen. 

    Van meet af aan klimmen geblazen…

  • Net over de Waalse Gewestgrens op weg naar Eupen werden we meteen al verrast door een steile klim. Dit ging gepaard met het nodige 'tandengeknars' en het zou er de komende dagen niet op verbeteren. Iedereen leek goed voorbereid en een berg in groep aanpakken geeft je een mentale opkikker waardoor de inspanning minder zwaar lijkt. Bovendien weet je dat de groep boven op je wacht en blijft wachten tot de laatste, na het uithijgen, het sein geeft om terug te vertrekken. Ook op vlak terrein is het moeilijk om als groep samen te blijven. Ieder heeft zo zijn eigen ingebouwd fietsritme, maar ongewild word je toch meegetrokken door enkele vluggerds. Op de vlakke trajecten hing ik steevast achteraan, voortdurend het landschap naar binnen zuigend tegen 20 km/u, een voor mij ideale snelheid om fietsend te genieten. De mooiste (en hoogste!) beklimming komt er al de tweede dag: van 350 meter in Eupen naar 650 meter op de Fagne Wallonne. Over bijna 20 km gestaag klimmend word je volledig ondergedompeld in de onmetelijkheid van het Westhertogenwoud en de ruigten van de Hoge Venen. Daar steken we ongemerkt de Rur over, een minuscuul beekje wiens water we twee dagen later verzameld zien in de Rurstausee. Vanaf dat stuwmeer volgt een lange beklimming door het Staatsforst (511 m) naar Gemünd aan de Olefrivier.

    …maar ook rivierdalen gezelschap houden.

  • De Olef is een van de waterlopen in de Duitse Nord-Eifel waarmee we ons op een fietsvriendelijke manier onderhielden tussen Gemünd en Hellenthal. Ook de Sauer, de Erft, de Urft, de Ahr en de Kyll kwamen uitgebreid aan bod. Het fietsen langs de hoog uitgegroeide oeverstruiken betekende een welkome verademing na het klimwerk naar de hoogteplateaus. Ik bewaar de beste herinneringen aan de Kylltalroute, 105 km haast verkeersvrij fietsen tussen Jünkerath (437 m) en de Moezel te Trier (130 m). 

    Veel calorieën én cultuur opdoen

  • Wat smaakt er tijdens en na een dagtocht beter dan een calorierijke geestrijke drank? Tijdens de eerste rit (72 km) naar Eupen hoorde ik André luidop dromen van een Rochefort. Dit heerlijke trappistenbier vonden we uiteindelijk in een Eupens café. Na drie (of waren het er toch vier?) glazen van dit hemelse vocht en geassisteerd door het vast kroeggezelschap, haalden we moeiteloos de hoogste noten van menig Heimatlied. De ultieme klim in de druilerige regen naar de gîte d’étape haalde ik uitsluitend op karakter. In navolging van André sprak ik de volgende dag vol lof over de rode wijn van het Ahrtal, met zijn microklimaat de meest noordelijk gelegen rodewijnstreek in Europa. En dus vloeide de wijn rijkelijk bij het avondmaal, vergaten we de 113 km in onze benen en legden ons te ruste in het afgelegen oud-station van Ahrdorf. Ondertussen was de toon gezet om op een terrasje extra calorieën op te doen. Een halve liter Erdinger Weissbier helpt al enorm!  Overigens bevatte het avondeten en de appelthee in enkele Duitse jeugdherbergen amper voldoende calorieën om overeind te blijven op de fiets. Onderweg vulden we dit aan met een stevige picknick en een Franziskaner Dunkel. Maar evenzeer genoten we van de gratis Gerolsteiner Sprudel, rechtstreeks van de bron.

    Onze culturele stops: mooie vakwerkhuizen in Blankenheim bij de bron van de Ahr, een bezoek aan Bad Munstereifel met het café van Heino (de Duitse versie van Eddy Wally), het klooster van Echternach en authentieke Romeinse bouwwerken in Trier, de oudste stad van Duitsland. 

  • Van deze groepstocht (4-12 juni 2005) en van de voorgaande tochten (baai Somme, Elzas,...) vind je de routebeschrijving, overnachtingen en toeristische info op de website vakantiefietser.be.

    Meer in deze categorie: